กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 ตลอดไป!
“ศิษย์พี่!”
ใกล้เที่ยงแล้ว อันชินก็กลับมา
ใบหน้าน้อย ๆ ของเธอเปื้อนรอยยิ้มสดใส เมื่อเทียบกันแล้ว แสงแดดข้างนอกยังดูหม่นลงไปหลายส่วน
เจียงหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางยิ้มถามว่า
“เป็นอะไรไปเสี่ยวชิน ยิ้มหน้าบานเชียว?”
เหยียนรั่วชีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ห่างออกไปไกลลิบ
มองไม่ออกเลยว่าเมื่อครู่เพิ่งแนบชิดกับศิษย์น้องจนแทบไม่มีช่องว่าง
ทันทีที่อันชินกลับมา เหยียนรั่วชีก็มองไปทางนาง ในใจรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ศิษย์น้องคงดมไม่ออกหรอกนะ?