กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 314 เวที
“แล้ววางก้อนหินนี้ไว้บนยอดหลุมศพ”
เหยียนรั่วชีมองสีหน้าจริงจังของเจียงหมิงอย่างเหม่อลอย
ชั่วพริบตานั้น เธอลืมหายใจ
กาลเวลาก็หยุดนิ่งลงตรงนี้
แม้แต่สายลมก็ยังรู้กาลเทศะ ไม่เข้ามารบกวนพวกเขาอีก
ในดวงตาของเธอเหลือเพียงเจียงหมิง
เหยียนรั่วชีฝึกยุทธ์มาทั้งชีวิต ไม่ได้มีพื้นฐานด้านวรรณศิลป์ดีนัก
แต่
ถึงอย่างนั้น เธอก็ฟังออก