กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 พี่น้องได้พบกันในที่สุด
ยามเช้าตรู่ ยอดเขาชิงมรรคา
เหยียนรั่วชีไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
จู่ ๆ ก็ได้มานอนเตียงเดียวกับศิษย์น้องอย่างงง ๆ
แล้วก็ถูกเขากอดไว้ทั้งคืนอย่างงง ๆ อีก
เดิมทีเหยียนรั่วชีคิดว่าตัวเองคงประหม่าเสียจนหลับไม่ลงทั้งคืน
โดยเฉพาะหลังจากถูกศิษย์น้องหยอกจนหัวหมุน แล้วชูธงขาวยอมแพ้ไปแล้ว
แต่เอาเข้าจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น
สมกับเป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ ศิษย์น้องมือไม้อยู่กับร่องกับรอยมาก
มนุษย์เรานี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวเก่งเสียจริง