กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 ศิษย์พี่หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ
เมื่อถูกกอดไว้ ความรู้สึกปลอดภัยก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจอันชิน เธอกลับมาเป็นเหมือนปกติในชั่วพริบตา
ร่างทั้งร่างของเธออ่อนปวกเปียกราวกับหมดแรง คลอเคลียอยู่บนตัวศิษย์พี่ ปล่อยให้เขาประคองไว้
สองมือโอบศิษย์พี่ ใบหน้าเอียงแนบอกเขาแน่น เสียงหวานอ่อนโยนอ้อยอิ่งดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ
“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ ไปไหนมา?”
แม้ในใจยังมีความหวาดกลัวลึกลับเมื่อครู่หลงเหลืออยู่
แต่ในที่สุดหัวใจทั้งดวงก็ได้วางลงในเวลานี้