กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176 เสร็จงาน เลิกกอง
“อะไรนะ?! เศษเสี้ยวมหามรรคาหายไปแล้ว!!”
จือเสียนมองผู้พิทักษ์มรรคคนที่สอง รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมา
จนใบหน้าแดงก่ำ
พี่รองก้มหน้ามองเจ้าสำนักที่กำลังเดือดดาล ชั่วขณะนั้นก็เงียบกริบราวกับจักจั่นกลางเหมันต์ ไม่กล้าส่งเสียง
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขาด่าพี่ใหญ่ในใจอย่างยับเยิน
พี่ใหญ่ถึงกับใช้ข้ออ้างว่า “ต้องเฝ้าเศษเสี้ยวมหามรรคา ไม่สะดวกไปด้วย” ผลักเขามารับผิดแทน
มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ให้ฉันรับแทนสินะ?
ไอ้ลูกหมา...
เอ่อ