กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 วันแรกของอันชิน
ติ๊ง—ติ๊ง—
ภายในห้องที่อบอุ่นและสงบงาม มีเสียงอ่อนโยนดังขึ้นช้า ๆ
เสียงอันไพเราะค่อย ๆ เคาะปลุกหัวใจที่หลับใหล อันชินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองดูว่าสำนักเซียนที่วุ่นวายยังคงหมุนติ้วอย่างคึกคักไม่หยุดอยู่หรือเปล่า
หอพักเรือนเสียงพิณยังมีแผ่นยันต์เสียงปลุกให้ใช้ ตั้งเวลาไว้ แล้วมันก็จะดังขึ้นตรงเวลา
อืม ก็เหมือนนาฬิกาปลุกนั่นแหละ
เพียงแต่ที่ยอดเขาสำเนียงสวรรค์ แม้แต่เสียงนาฬิกาปลุกก็ยังไพเราะ
อันชินปิดตาที่เพิ่งลืมขึ้นอย่างอ่อนล้า ยื่นมือเล็ก ๆ ควานหาแผ่นยันต์ที่ติดอยู่บนผนังข้างเตียง เสียงก็เงียบลงทันที
“ฮ้า”