ตอนที่ 269 ลู่เจ้าหนีไปแล้ว

“ท่าน ไม่มีผู้ใดบงการพวกเราจริง ๆ ขอรับ! พวกเราเพียงแต่อิจฉาตาร้อนที่ร้านของเขาค้าขายดี จึงคิดอยากหาเงินทองมาจับจ่ายบ้าง ทว่าพวกเรายังไม่ได้เงินแม้แต่อีแปะเดียวเลยนะขอรับ ขอร้องท่านโปรดละเว้นพวกเราสักครั้งเถิด!”

เจียงสือส่งเสียงหัวเราะเยาะ “เยี่ยงนั้นรึ? อิจฉาที่บ้านข้าค้าขายดี? ร้านของข้าเพิ่งเปิดได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน พวกเจ้ารู้มาจากที่ใดว่าการค้าบ้านข้าดีจนคุ้มให้พวกเจ้ามาหมายตา?”

หู่จื่อตกใจกลัวจนเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มขมับ เอ่ยปากตะกุกตะกัก “กะ...ก็เห็นตอนกลางวันนี่แหละขอรับ...”

“เพียะ——!”

ผู้พิทักษ์เมืองตบโต๊ะอย่างแรง “เด็ก ๆ! ลากคนพวกนี้ออกไป โบยก่อนคนละ 100 ไม้ ตีจนกว่าจะยอมพูดความจริง!”