เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่เอ้อร์ชาวบ้านในหมู่บ้านกำลังเข็นรถลากพื้นกระดานมุ่งหน้าไปที่นา เห็นเฟิงอันหอบหายใจหนักวิ่งตรงไปยังบ้านหัวหน้าหมู่บ้านตลอดทาง จึงขวางเขาไว้ทันที “อันจื่อ ร้อนรนลนลานทำอะไรกัน คงมิใช่ถูกภรรยาเจ้าทุบตีจนเลอะเลือนไปแล้วกระมัง”
เฟิงอันร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ สะบัดหลุดจากการเกาะกุมของเขาในคราเดียว “หลี่เอ้อร์ ข้าไม่มีเวลามาล้อเล่นกับเจ้า ข้าต้องรีบไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน เจ้า... เจ้าหน้าที่ทางการพาชาวบ้านหนีภัยแล้งมืดฟ้ามัวดินร้อยกว่าคนมาที่หมู่บ้านพวกเรา จะจัดสรรที่พักพิงให้ผู้ลี้ภัยในหมู่บ้านลั่วเสียของพวกเรา”
“อะไรกัน!”
หลี่เอ้อร์ปล่อยรถลากพื้นกระดานลงอย่างแรง คว้าแขนของเฟิงอันไว้หมับหนึ่ง “เจ้าหนู เจ้าพูดให้ชัดเจน! ผู้ลี้ภัยอะไรกัน หมู่บ้านลั่วเสียของพวกเราจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะจัดสรรที่พักพิงให้ผู้ลี้ภัย ซ้ำยังร้อยกว่าคน เจ้าคงมิได้ฟังผิดไปหรอกนะ”