ตอนที่ 155 ไม่สบายใจ

หลังกินอาหารเช้าเสร็จสิ้น ขบวนผู้ลี้ภัยภัยแล้งกว่า 200 คนของหมู่บ้านดอกแอปริคอตก็ออกเดินทางอีกครา

ในขบวนมิได้มีความแตกต่างอันใดเพียงเพราะขาดครอบครัวของซ่งหวยไห่ไป ซ้ำร้ายผู้คนจำนวนมากยังรู้สึกว่าเมื่อไม่มีคนกลุ่มนี้แล้ว อารมณ์กลับยิ่งปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาก

ที่ดีใจที่สุด ย่อมเป็นคนครอบครัวของซ่งชิงเหอ

หลายปีมานี้มารดาซ่งถูกหญิงชราสกุลซ่งกดขี่ข่มเหง บัดนี้เพราะหญิงชราสกุลซ่งกับครอบครัวของซ่งหวยไห่แอบหนีไป จึงคล้ายยกภาระหนัก 1,000 จินออกจากอก ระหว่างคิ้วและตามีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ทั้งวัน

ซ่งเฟิงกับหวังซิ่วเหมยทั้งสองคนก็มีรอยยิ้มไม่ขาดสายตลอดทาง แม้แต่ตัวตัวยังดีอกดีใจส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด ทั้งครอบครัวเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มยินดีที่หลุดพ้นจากทะเลทุกข์