เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คนรึ? ขาดคนอะไรกัน? ทุกคนต่างก็ยืนอยู่ที่นี่กันดี ๆ ทั้งนั้น!” ไม่รู้ว่าผู้ใดตะโกนแหกปากขึ้นมาประโยคหนึ่ง ฝูงชนที่สับสนวุ่นวายพลันเงียบลงไปหลายส่วน
หลี่ซานบุตรชายของหัวหน้าหมู่บ้านเบิกตากว้างขึ้นมาทันควัน นิ้วชี้ไปยังที่ว่างเปล่าโล่งเตียนไม่ไกลนักแห่งนั้น:
“ทุกคนรีบดูเร็ว! ครอบครัวของซ่งหวยไห่! เมื่อครู่ข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่พอดี พลันได้พี่ใหญ่เจียงเตือนสติจึงค่อยนึกออก——ที่ว่างเปล่าตรงนั้นแต่เดิมเป็นที่นอนของคนตระกูลซ่งหวยไห่ ตอนนี้กลับไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย”
ในที่สุดเหล่าชาวบ้านก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ ต่างพากันไล่นับยอดคนข้างกายทีละคน ไม่นานนัก ก็มีเสียงร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นมา:
“หายไปจริง ๆ ด้วย! ครอบครัวของซ่งหวยไห่หายไปกันหมดแล้ว แม้แต่รถลากพื้นกระดานผุพังคันนั้นของพวกเขาก็ไม่อยู่แล้ว!”