ตอนที่ 137 ความไม่ยินยอมของหลิ่วเซิง

“ท่านอาหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเราเก็บหมูไว้ตัวหนึ่งเชือดแบ่งให้ทุกคนเถิด แต่ละบ้านแบ่งเนื้อตามจำนวนคน ส่วนเหยื่อล่าที่เหลือพากันนำไปขายที่ซิ่นเฉิง ครั้งนี้มิต้องซื้อธัญพืช เงินที่แลกมาได้ก็ให้ทุกคนแบ่งเท่ากันตามหลังคาเรือนไปเลย”

หัวหน้าหมู่บ้านลูบเคราพลางพยักหน้าไม่หยุด “เช่นนี้สมเหตุสมผล ทุกคนเร่งเดินทางก็ต้องการน้ำมันไขมันบ้าง แต่ละบ้านแบ่งเนื้อไปคนละไม่กี่จิน ก็กะเกณฑ์กินกันเอาเองเถิด”

พวกเด็ก ๆ ที่ยืนล้อมดูอยู่ได้ยินว่าจะเชือดหมูหนึ่งตัวแบ่งกันกิน ต่างก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้น “มีเนื้อกินอีกแล้ว มีเนื้อกินอีกแล้ว!”

พอพวกเด็ก ๆ โห่ร้องเช่นนี้ ทั้งขบวนก็กลับมาคึกคักอีกครา มีเพียงครอบครัวของซ่งอวี้หลงที่หดหัวอยู่ด้านข้าง สีหน้ามืดมนจนน่ากลัว