ตอนที่ 136 ในที่สุดก็กลับมาแล้ว

“ศิษย์พี่ ข้านำน้ำมาให้พวกท่าน เดิมทีคิดจะให้พวกท่านดื่มน้ำพักผ่อนให้ทุเลาลงก่อน แล้วค่อยไปเรียกคนในหมู่บ้านมาช่วยกันดึงพวกท่านขึ้นไป ใครจะรู้ว่าข้างล่างพวกท่านกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย ข้าด้วยความร้อนใจจึงให้ชิงเอ๋อร์หย่อนข้าลงไป พวกเราสองคนออกแรงไปมิน้อยกว่าจะดึงพวกท่านขึ้นมาได้ทั้งหมด เสื้อผ้าของข้ายังขาดวิ่นไปหมดแล้ว”

เจียงสือเอ่ยทีละคำตามที่ได้ตกลงกับชิงเหอไว้ล่วงหน้า พลางชี้ไปที่เสื้อผ้าขาดวิ่นบนร่าง ท่อนแขนที่โผล่ออกมายังมีรอยถลอกลึกตื้นไม่เท่ากันอยู่หลายแห่ง กระทั่งยังมีคราบเลือดแห้งกรังอยู่ตรงขอบแผล

สายตาของซ่งเปียวหยุดชะงักอยู่ที่ท่อนแขนมีบาดแผลของเจียงสือ ก้นบึ้งดวงตาพาดผ่านความสงสัยสายหนึ่ง