กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่สะใภ้ ท่านดูสิว่าพวกเราหาผักป่ามาได้มากเพียงใด!” เจียงฝูตะโกนร้องเรียกชิงเหอสุดเสียง วิ่งเหยาะ ๆ ตรงเข้ามา ใบหน้าแดงปลั่ง
สภาพอากาศเกิดภัยแล้ง พืชผลในไร่นาเหี่ยวเฉาแห้งตายไปนานแล้ว อย่าว่าแต่ผักสดเลย แม้แต่ผักป่าที่พอกลืนลงคอได้ก็ยังหาพบได้ยากยิ่ง
คนทั้งครอบครัวไม่ได้กินผักสดมานานมากแล้ว ยามนี้เมื่อมองดูผักป่าเขียวขจีครึ่งตะกร้า บนใบหน้าของทุกคนจึงเผยความยินดีที่ยากจะปิดมิด
“พวกเราทำโจ๊กผักป่าดื่มกันดีหรือไม่?” มารดาเจียงปรึกษากับมารดาซ่ง
ในยุคสมัยที่สิ่งของขาดแคลนเช่นนี้ ผักป่าในใจของทุกคน อย่างมากก็ทำได้เพียงแป้งทอดไส้ผักที่หยาบกระด้าง หรือไม่ก็ต้มเป็นโจ๊กผักป่ารสจืดชืด นับว่าพอใช้แทนธัญพืช กินให้อิ่มท้องก็พอแล้ว