ตอนที่ 97 หึงแล้วหรือ?

เขาหุบพัดพับลงเสียงดัง “เพียะ” เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกแฝงแววชั่วร้ายว่า “ได้ยินว่าเจ้ากับอวี้เหยาเป็นพี่น้องกัน นางฉลาดกว่าเจ้ามากนัก...”

วาจายังมิทันสิ้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังจากไกลมาใกล้ เจียงสือกอดฟืนกองหนึ่งเดินกลับมา ก้าวย่างอย่างมาดมั่นเข้ามาใกล้

ร่างกายของเขาสูงใหญ่ ไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้าสีทองแดงไม่ได้มีสีหน้าอะไรกัน มีเพียงดวงตาลึกล้ำคู่นั้นยามกวาดมองลู่เจ้าที่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว เขาก้าวไปยืนเคียงข้างชิงเหอโดยไม่เอ่ยคำใด แผ่นหลังอันกว้างขวางบดบังปกป้องนางไว้อย่างมิดชิด

ชั่วพริบตาที่ซ่งชิงเหอเห็นเจียงสือ หัวไหล่ที่เกร็งแน่นก็พลันผ่อนคลายลง