เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอกินมื้อเย็นเสร็จ ชิงเหอก็หาจังหวะดึงตัวมารดาซ่งไปด้านข้าง แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยถาม
“ท่านแม่ ท่านกับแม่สามีข้ามีเรื่องอะไรกันปิดบังข้าอยู่หรือไม่”
มารดาซ่งเดิมทีก็เป็นคนจิตใจอ่อนไหว ปากไม่คล่องทั้งยังไม่ถนัดพูดโป้ปด พอถูกชิงเหอถามเช่นนี้ อึก ๆ อัก ๆ ไม่ทันถึงสองประโยคก็เผยความจริงออกมาจนหมด
“ข้าวสารที่เอาออกมาจากบ้าน กินต่อได้อย่างมากอีกสิบวันข้าวก็หมดแล้ว แป้งหมี่ก็เหลือเพียงครึ่งถุง พวกเราเพิ่งออกมาได้นานเท่าใดกัน หากไม่มีธัญพืชพวกเราจะเดินไปถึงทางใต้ได้อย่างไร”
ชิงเหอลอบถอนหายใจ หลายวันมานี้นางละเลยปัญหาข้อหนึ่งไปจริง ๆ หลายวันนี้มัวแต่กังวลว่าน้ำในบ้านจะไม่พอดื่ม กลัวคนในครอบครัวจะไม่ยอมตัดใจดื่มน้ำ นางจึงแอบนำน้ำหนึ่งถังออกมาจากมิติเทลงไปในถังเก็บน้ำทุกวัน จนลืมเรื่องธัญพืชไปเสียสนิท