ตอนที่ 60 การต่อสู้อันชุลมุน

ราตรีแผ่คลุมประหนึ่งหมึกสาดกระจาย ผืนดินรกร้างถูกลมราตรีพัดพาฝุ่นคลุ้ง ส่งเสียงซ่า ๆ เสียดหู

เจียงสือกำมีดฟืนที่ลับจนขึ้นเงาในมือแน่น ปลายนิ้วซีดเผือดด้วยแรงบีบ สายตาเย็นเยียบจับจ้องอีกฝ่ายที่แอบคืบคลานเข้ามาใกล้พวกตนอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะพุ่งพรวดออกมาจากความมืด

ชาวบ้านด้านหลังตาแดงก่ำด้วยความอดอยากติดต่อกันหลายวันมานานแล้ว พวกเขาข่มความสั่นเทา ในมือต่างถือยุทธภัณฑ์ บ้างถือมีดทำครัวในบ้าน บ้างแบกคานหาบที่ใช้หาบธัญพืชเมื่อตอนกลางวัน บ้างกำท่อนไม้แน่น และยิ่งไปกว่านั้นคือยกกะละมังไม้ในเรือนออกมา

เจียงสือยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มคน แผ่นหลังเหยียดตึงราวกับคันธนูที่น้าวสุดแรง เขามองดูกลุ่มคนหนีภัยแล้งที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เหล่านั้น นัยน์ตาเปี่ยมล้นด้วยความเย็นเยียบ