ตอนที่ 2 กล้าแย่งผู้ชายของข้า นี่คือจุดจบของเจ้า

มือของชิงเหอที่กำท่อนไม้ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ข้อนิ้วบีบแน่นจนซีดขาว

ลมริมแม่น้ำพัดพาคำพูดหวานเลี่ยนคลุมเครือในป่าละเมาะ เสียดแทงเข้าไปในหูของนางราวกับเข็ม

นั่นคือเสียงของหลิ่วเซิงคู่หมั้นชายของนาง และซ่งอวี้เหยาน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของนาง

หลิ่วเซิงหันหลังให้แม่น้ำสายเล็ก ทว่าซ่งอวี้เหยากลับมองเห็นซ่งชิงเหอที่อยู่ริมแม่น้ำได้

ตั้งแต่ตอนที่นางเพิ่งถืออ่างไม้เดินมา ซ่งอวี้เหยาก็ตาไวสังเกตเห็นแล้ว และแกล้งส่งเสียงออกมาอย่างจงใจ

ซ่งชิงเหอต่อให้ขี้ขลาดอ่อนแอเพียงใด เมื่อได้ยินคู่หมั้นชายที่ใกล้จะแต่งงานแอบมาทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ กับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของตนในป่าละเมาะ โทสะก็ไม่อาจทนระงับได้อีก นางลุกขึ้นยืน ตะโกนใส่เข้าไปในป่าละเมาะประโยคหนึ่ง:

“หลิ่วเซิง ซ่งอวี้เหยา พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน”