กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 395 ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง
ยิ่งเวลาผ่านไป เสิ่นหนิงก็ยิ่งเก็บสิ่งของได้ช้าลง และต้องใช้เวลาพักระหว่างแต่ละครั้งนานขึ้นเรื่อย ๆ
พอเก็บของไปจนถึงช่วงท้าย เสิ่นหนิงก็ไม่มีแก่ใจจะสนแล้วว่าคนรอบข้างจะตกตะลึงกันเพียงใด เธอหยิบอาหารที่ตุนไว้ให้คุณปู่ทวดกับคุณย่าทวดออกมาจากมิติ แล้วนั่งกินต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย
หลังดื่มน้ำแกงเป็ดแก่จนหมดชาม เสิ่นหนิงก็เช็ดปากแล้วพูดว่า "แม่คะ ไม่เป็นไรแล้ว หนูไหวแล้วค่ะ"
จากนั้นเธอก็เดินตรงไปยังกองลังอาวุธเหล็กที่บรรจุปืนกลมือกองสุดท้าย
เวลานี้บ่ายสองโมงกว่าแล้ว
แต่นอกจากเสิ่นหนิง คนอื่น ๆ ยังไม่มีใครได้ดื่มน้ำแม้แต่คำเดียว
และไม่มีใครรู้สึกหิวด้วย