เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 หนูรู้สึกว่าตัวเองเก่งขึ้นแล้ว
เพราะรู้ว่าข้างนอกยังมีคนอีกหลายคนรออยู่ สองย่าหลานจึงไม่ได้พูดคุยกันนานนัก ไม่นานเสิ่นหนิงก็ออกจากมิติ
เมื่อเห็นเธอออกมา อู๋ผิงก็อดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า "ทำไมเข้าไปนานขนาดนั้น? ไหนว่าแค่ไปพูดกับคุณย่าทวดไม่กี่คำไง"
เวลานี้ในหัวของเสิ่นหนิงยังครุ่นคิดอยู่ว่าจะเกลี้ยกล่อมให้คุณย่าทวดล้มเลิกความคิดที่จะซื้อบ้านให้พวกเธออย่างไรดี เพราะเมื่อคุณย่าทวดเอาจริงขึ้นมา แม้แต่พ่อกับแม่ของเธอก็ยังทำอะไรไม่ได้
พอได้ยินแม่ถาม เสิ่นหนิงจึงตอบออกไปทันทีโดยไม่ทันคิดว่า "คุณย่าทวดรั้งหนูไว้คุยอีกสองสามคำค่ะ คุณย่าทวดกลัวว่าถ้าหนูต้องอยู่เมืองหลวงจะไม่มีบ้านอยู่ เลยบอกว่าท่านกับคุณปู่ทวดปรึกษากันแล้ว ตั้งใจจะรวบรวมเงินก้อนหนึ่งมาซื้อบ้านให้ครอบครัวเรา"
อู๋ผิง "..."