กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 แม่คะ แม่ เร็วเข้า! เร็วเข้า!
"แม่คะ หนูจะไปโรงเรียนฝึกอบรมสำหรับผู้ปฏิบัติงานกับแม่! ยังไงตอนนี้โรงงานหมายเลข 327 ก็ไม่ได้มอบหมายงานสำคัญอะไรให้หนู ไม่ใช่ว่าขาดหนูไปแล้วจะทำงานไม่ได้ หนูจะไปกับแม่ค่ะ"
อันหรานกอดโกศใบเล็กที่บรรจุอัฐิของพ่อไว้แน่น พูดทั้งน้ำตา
"ไม่ได้! ตอนนี้ลูกกลับไปเดี๋ยวนี้!" ตูหมิ่นฮุ่ยนอนเอนกายอยู่บนเตียงเดี่ยวแคบ ๆ หลับตาลงครึ่งหนึ่งขณะพูด
น้ำเสียงของเธอแหบพร่าอย่างมาก
บนลำคอยังมีรอยช้ำสีม่วงเข้มน่ากลัวที่หลงเหลือจากก่อนหน้านี้
"ไม่กลับค่ะ!" นาน ๆ ครั้งอันหรานจึงจะโต้แย้งแม่