กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 คุณยินดีไปกับผมไหม?
เจียงชิงหยวนรีบชักมือที่จับผ้าปูเตียงกลับมา จากนั้นก็ยื่นผ้าปูเตียงผืนใหม่ให้เขา
"คุณเปลี่ยนเองเถอะค่ะ"
พูดจบเธอก็หันไปจัดสัมภาระที่นำมา เพื่อเว้นพื้นที่ให้เขา
เมื่อครู่แม้เสิ่นเฉิงผิงจะลืมตาตื่นไม่ขึ้น แต่สมองของเขายังรู้สึกตัวดี
เขารับรู้ได้ว่ามีคนคอยเช็ดเหงื่อให้ คอยทำให้ริมฝีปากชุ่มชื้น และยังได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากนิ้วมือของคนคนนั้นด้วย
เขารู้ว่านั่นคือกลิ่นสบู่
ตอนนี้เมื่อมองผ้าปูเตียงลายตารางสีน้ำเงินสลับขาวที่คลุมอยู่บนตัว และได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบเดียวกัน
เสิ่นเฉิงผิงก็นึกถึงความรู้สึกยามนิ้วมือคู่นั้นลูบผ่านแก้มขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไปทั้งร่าง