บทที่ 101: ตัวแปร

บทที่ 101: ตัวแปร

ชั่วขณะที่เปลวเพลิงขาวปรากฏขึ้นในกระจกภายในจิตวิญญาณ ลู่จินเฉินแทบคิดว่าตนถูกกระบี่ดับสูญทรมานจนเสียสติไปแล้ว

ทว่าไม่นาน พลังสีดำแดงซึ่งคอยกรีดผ่านกระจกภายในราวใบมีดก็ถูกข่มไว้ได้จริง ๆ ส่วนหนึ่ง

เปลวเพลิงขาวมีอยู่จริง

และเขาเคยเห็นเปลวเพลิงเช่นนี้จากคนผู้หนึ่งเท่านั้น

เป็นไปได้อย่างไร...

เห็นอยู่ว่า...เห็นอยู่ว่าแม้แต่เศษเสี้ยวดวงจิตวิญญาณก็ยังไม่อาจหลงเหลืออยู่

เพื่อรักษาสติท่ามกลางการโต้กลับอันแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ ของกระบี่ดับสูญ เขาคงแบ่งจิตวิญญาณออกเป็นกระแสเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ซ่อนตัวอยู่ในนั้น จึงสามารถหลีกเลี่ยงการถูกกลืนกินจนสิ้นในกระจกภายในแห่งนี้ได้

แม้จะฝืนข่มอารมณ์ที่ผุดขึ้นมาได้ รวมถึงคอยเตือนตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ควรมีความผันผวนทางอารมณ์รุนแรงมากเกินไปอีก