บทที่ 96: มรรคาคือสิ่งใด

บทที่ 96: มรรคาคือสิ่งใด

“จิตมนุษย์นั้นอันตราย มรรคาจิตนั้นละเอียดอ่อน จงมุ่งมั่นเป็นหนึ่งเดียว และยึดมั่นในทางสายกลาง”

แสงอาทิตย์อันอบอุ่นส่องผ่านริมหน้าต่าง ตกกระทบบนโต๊ะไม้เรียบง่ายโบราณ

ตัวอักษรทุกตัวในหนังสือที่เปิดค้างอยู่ล้วนถูกแสงส่องจนเห็นชัดเจน บางตัวถึงกับแสบตา

ยามเพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียน เขามักไม่อาจหยั่งรู้ถ้อยคำลึกซึ้งเหล่านี้ได้

ศิษย์พี่ใหญ่มัวท่องเที่ยวไปทั่วใต้หล้า ส่วนศิษย์พี่หญิงรองหลงใหลการรวบรวมของล้ำค่าแปลกประหลาด

แม้ทุกครั้งที่กลับมายอดเขา นางจะหอบข้าวของมาฝากเขาจนเต็มอ้อมแขน ทว่ากลับไม่มีคำตอบของปัญหาเหล่านี้เลย

“หืม?”

เจียงลั่วชิงหยิบหนังสือที่ศิษย์น้องชายคนเล็กยื่นมา พลิกดูไปมา ก่อนเผยรอยยิ้มอ่อนโยนปนกระอักกระอ่วน

นางโน้มตัวลง มือหนึ่งล้วงไปด้านหลังแล้วหมุนเล็กน้อย จากนั้นเมื่อยื่นมือกลับมาตรงหน้า บนฝ่ามือก็มีพวงลูกประคำไม้เล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมา