บทที่ 95: พี่รอง

บทที่ 95: พี่รอง

หลังยามราตรีมาเยือน

ตะเกียงเดียวดวงหนึ่งส่องแสงริบหรี่อยู่บนยอดเขา ทว่ากลับมิได้ทำให้ยอดเขาชิงเหลียนมีชีวิตชีวาขึ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับยิ่งดูเงียบเหงาอ้างว้าง

ซูเจวี๋ยหมิงเปลี่ยนเครื่องหอมรมควันให้อาจารย์อาลู่ผู้ลึกลับอยู่เสมอ จากนั้นจึงขอลาหยุดกับต้าหวง แล้วกลับไปยังยอดเขาจี้อวิ๋นของตนเพื่อเก็บสมุนไพร

แต่ความจริงแล้ว ระหว่างทางเขาเลี้ยววกไปหลายครั้ง ก่อนหยุดลงบนทางเล็กในป่าอันเงียบสงัดยิ่ง

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เงาร่างสามสายก็ปรากฏขึ้นจากป่าโดยรอบ

“ศิษย์พี่ซู”

ทั้งสามเข้ามารายล้อม เมื่อมองให้ชัดจึงเห็นว่าเป็นบุรุษสองคนกับสตรีหนึ่งคน

ระดับการฝึกตนของพวกเขาไม่สูงนัก อยู่ราวขั้นสี่เท่านั้น

ดูจากรูปแบบอาภรณ์บนกายแล้ว พวกเขาน่าจะเป็นศิษย์สายในของสำนักไท่เสวียน