บทที่ 82: ลงมือ

บทที่ 82: ลงมือ

ซ่งชีอวี้พาคนจากไปอย่างรวดเร็ว

โอกาสได้พักหายใจนั้นแสนสั้น

สั้นเสียจนแม้แต่การมองส่งอย่างเรียบง่ายก็ยังทำได้ไม่เต็มที่

หลังชายชราจากไปไม่นาน ร่างของเขาก็กลายเป็นลำแสงพุ่งไปทางทิศตะวันตก

ภาพตรงหน้าเริ่มกะพริบวูบวาบขึ้นมา

ความคิดของฉางหนิงค่อยๆ กลับคืนมาเล็กน้อย

ความกดดันและความสิ้นหวังที่ปกคลุมทั่วฟ้าดินผืนนี้เริ่มพันเกี่ยวเข้ามาผ่านกาลเวลา

ขณะที่นางคิดว่าภาพความทรงจำที่ผุดขึ้นโดยบังเอิญนี้จบลงแล้ว อีกเพียงชั่วครู่ต่อมา ภาพใหม่กลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ยังคงอยู่ท่ามกลางการเข่นฆ่า เพียงแต่คราวนี้สถานการณ์ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม