บทที่ 78: อ้อมค้อม

บทที่ 78: อ้อมค้อม

ในชั่วขณะนี้ ซ่งชีอวี้รู้ชัดเจนว่าพวกเขาล้วนเป็นภาพมายา

แต่หน้าอกของเขากลับเริ่มแน่นอึดอัดขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากไม่ได้รู้สึกเช่นนี้มานาน

แม้จะรู้ดีว่าไม่เกิดประโยชน์ใด ทว่าทันทีที่ก้าวออกไป พลังวิญญาณมหาศาลก็ยังคงหลั่งไหลเข้าสู่ร่างที่บอบช้ำของทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง

ลมเหม็นคาวพัดปะทะใบหน้า

ความทรงจำตลอดห้าร้อยปีที่เขาจงใจฝังกลบ ที่แท้ได้เน่าเปื่อยไปนานแล้ว และทิ้งรอยประทับที่ไม่มีวันลบเลือนไว้ในดวงวิญญาณของเขา

แม้แต่ในดวงตาที่เคยสงบนิ่งของซ่งชีอวี้ ก็ยังฉาบด้วยความโศกเศร้าที่พลุ่งพล่าน

เมื่อเห็นเช่นนั้น หร่วนหลิวเจิงชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนเผยรอยยิ้มขื่นขมบนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด

ส่วนเวินฉางเย่กลับยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วตบลงบนไหล่ของเขา เสื้อคลุมสีเงินขาวจึงมีรอยเลือดสดประทับอยู่ทันที

ดูเหมือนเขาพยายามหยุดซ่งชีอวี้ด้วยวิธีนี้