บทที่ 32: ในที่สุดก็ทะลวงผ่านหลักห้าสิบได้

บทที่ 32: ในที่สุดก็ทะลวงผ่านหลักห้าสิบได้

บุปผาฝันเกิดการเปลี่ยนแปลงท่ามกลางความสั่นคลอน

เบื้องหน้าฉินเสวียนพลันดับวูบ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองอยู่ในท้องพระโรงซึ่งประดับประดาด้วยไข่มุกและอัญมณีล้ำค่า

ราวกับเพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน สมองของเขายังคงมึนงง

ทุกสิ่งรอบกายล้วนคุ้นเคย ทว่ากลับแฝงความแปลกหน้าอยู่ด้วย

เขาส่ายศีรษะ รู้สึกคล้ายลืมบางสิ่งไป

นี่คือ...กลับสำนักแล้วหรือ?

แต่เขามาที่นี่เพื่อ...ทำอะไร?

เหตุใดจึงไม่มีความทรงจำแม้แต่น้อย?