กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 110: คำที่นายรับปากเมื่อคืน...ยังนับอยู่ไหม?
“นายอยากให้ฉันเรียกยังไง เสี่ยวเหยียน?”
เสิ่นเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดตัวสั่นไม่ได้ ไม่เอาๆ ฟังดูน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว.....
เขายังรับอะไรแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ.....
“เสี่ยวเหยียนได้ไหม?”
เสียงของซูจิ้นดังขึ้น ทำให้เสิ่นเหยียนต้องครุ่นคิดเล็กน้อย
เสี่ยวเหยียนงั้นเหรอ? ก็พอไหว ซูจิ้นอายุมากกว่าเขาสองสามปีอยู่แล้ว พอเธอเรียกเขาว่าเสี่ยวเหยียน ก็ให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวกำลังเรียกชื่อเล่นของน้องชาย
แต่ยังไงก็ดีกว่าคำว่าเหยียนเหยียนที่เขาเพิ่งนึกถึงเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ?
“ไม่ต้องห่วง ตอนอยู่กันแค่สองคน ฉันถึงจะเรียกนายแบบนี้.....”