บทที่ 100: นายหนีไม่พ้นหรอก~

บทที่ 100: นายหนีไม่พ้นหรอก~

“ฉันจะโกหกนายทำไม? ซูจิ้นเป็นแฟนของฉันอยู่แล้ว ฉันจะมีอะไรกับเธอแล้วมันยังไง?”

“พอได้แล้ว ฝนกำลังจะตก รีบลุกกลับบ้านไปซะ ต่อไปก็เลิกคิดถึงฉันได้แล้ว ไปใช้ชีวิตกับรักแรกในวัยเด็กของนายให้ดีเถอะ”

เขาไม่เชื่อหรอกว่า พูดกันมาถึงขนาดนี้แล้ว กู้ชิงเสวี่ยจะยังสนใจเขาได้อีก

ถึงอย่างไรกู้ชิงเสวี่ยก็เป็นตัวเอก ไม่น่าจะไร้ยางอายถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?

พอคิดได้แบบนั้น เสิ่นเหยียนก็รู้สึกโล่งอก ในที่สุดก็สลัดปัญหาอย่างกู้ชิงเสวี่ยหลุดพ้นเสียที

ก่อนหน้านี้เขาเกือบถูกกู้ชิงเสวี่ยเล่นงานจนตายตั้งหลายครั้ง! ตอนนี้จึงค่อยวางใจได้หน่อย

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจกู้ชิงเสวี่ยที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ลากมือซูจิ้นเดินจากไปทันที