กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 70: อืม....ฟินสุด ๆ......
เสิ่นลิ่งเวยในฐานะพี่สาวคนที่สองก็รู้สึกสงสารน้องชายที่ถูกเก็บมาเลี้ยงคนนี้มากเช่นกัน
พวกเธอรู้ดีว่าเสิ่นเหลียนไป๋เป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง
แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ?
เสิ่นเหลียนไป๋ทั้งว่านอนสอนง่ายและรู้ความ แถมยังหน้าตาดีขนาดนั้น พวกเธอใช้ชีวิตร่วมกับเขามานานกว่าสิบปีแล้ว ต่อให้เขาเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง พวกเธอก็ถือว่าเขาเป็นครอบครัวของตัวเองไปนานแล้ว
ส่วนเสิ่นเหยียนอะไรนั่นน่ะเหรอ?
พวกเธอยังไม่เคยเจอเขาด้วยซ้ำ ในสายตาของพวกเธอ เขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น
“ใช่แล้ว เหลียนไป๋ ไม่ต้องกังวลนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราจะอยู่ข้างนายเอง”