บทที่ 49: โอ๊ย จะร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

บทที่ 49: โอ๊ย จะร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

ในชั่วขณะนั้น แม้แต่เธอที่อารมณ์ร้อนเป็นประจำก็ยังเกิดความคิดอยากเล่นสนุกกับเสิ่นเหยียนขึ้นมา

ยังเหลือเวลาอีกเยอะกว่าจะถึงป้ายถัดไป เธอเองก็ไม่ได้ขาดแคลนเวลาแค่นี้อยู่แล้ว

“โอ้? คนขายปากกางั้นเหรอ? ลองบอกราคามาหน่อยสิ ด้ามละเท่าไหร่? ถ้าราคาเหมาะสม ฉันจะซื้อสักหน่อย”

พูดจบ ผู้หญิงสวมหน้ากากสีดำก็กวาดตามองเสิ่นเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอยังไม่เคยเห็นผู้ชายที่หน้าตาดีขนาดนี้มาก่อน

แม้เธอมักจะใช้เงินหาผู้ชายมาคลายเหงาอยู่บ่อย ๆ และในนั้นก็มีบางคนที่อ้างตัวว่าเป็นนักเรียน แต่ผู้ชายแบบเสิ่นเหยียนนั้น เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลย