บทที่ 48: พี่เหยียน อย่าส่งเสียง ทำเหมือนไม่เห็นก็แล้วกัน

บทที่ 48: พี่เหยียน อย่าส่งเสียง ทำเหมือนไม่เห็นก็แล้วกัน

“ติ๊งติ๊งติ๊ง~~ ติ๊งติ๊งติ๊ง~~~”

เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เสิ่นเหยียนก็ตื่นจากหลับใหล

แต่ทันทีที่ตื่น เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกกอดด้วยอะไรบางอย่างที่นุ่มอุ่น แถมยังสบายมากด้วย

นิสัยชอบนอนต่อของเขาจึงเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว เสิ่นเหยียนพลิกตัวทั้งที่ยังงัวเงีย แล้วมุดเข้าไปในอ้อมกอดอันนุ่มอุ่นนั้น

สบายจัง~

เสิ่นเหยียนพึมพำราวกับยังอยู่ในความฝัน เวลานี้เขาไม่อยากลุกขึ้นเลยจริงๆ

แต่ซูจิ้นกลับลืมตาคู่งดงามเย็นชาของเธอ มองเสิ่นเหยียนที่กำลังถูไถไปมาอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างเงียบๆ

เธอเคยจินตนาการถึงท่าทางตอนเสิ่นเหยียนตื่นขึ้นมา แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมุดเข้ามาในอ้อมกอดของเธอ