บทที่ 13: คราวนี้ก็มีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว

บทที่ 13: คราวนี้ก็มีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว

“เสิ่นเหยียน สิ่งที่นายต้องการจริง ๆ คืออะไรกันแน่...”

เธอไม่คิดว่าเสิ่นเหยียนแค่อยากอยู่ข้างกายเธอเท่านั้น

เมื่อมองใบหน้ายามหลับใหลอันสมบูรณ์แบบของเสิ่นเหยียน ซูจิ้นก็ยื่นนิ้วชี้เรียวยาวของตัวเองไปแตะริมฝีปากเขาเบา ๆ

ชั่วพริบตานั้น ความอบอุ่นก็ส่งผ่านจากปลายนิ้วเข้ามา

“อย่าโกหกฉัน...ได้ไหม...”

ซูจิ้นพูดเบามาก ไม่รู้ว่ากำลังพูดให้เสิ่นเหยียนฟัง หรือพูดกับตัวเองกันแน่

.......