บทที่ 12: นายโง่จริง ๆ หรือแกล้งโง่กันแน่?

บทที่ 12: นายโง่จริง ๆ หรือแกล้งโง่กันแน่?

“โอเค รอแป๊บหนึ่งนะ”

ซูจิ้นค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน พยายามควบคุมสายตาไม่ให้หันไปทางเสิ่นเหยียน แต่ถึงจะพยายามมากแค่ไหน หางตาของเธอก็ยังเหลือบเห็นผิวขาวเนียนวาบหนึ่งอยู่ดี......

“ฉันวางไว้หน้าประตู......”

แต่ซูจิ้นยังพูดไม่ทันจบ ประตูกระจกห้องน้ำก็เปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ แขนเรียวขาวราวหยกข้างหนึ่งยื่นออกมาจากช่องนั้น แล้วดึงผ้าขนหนูในมือของซูจิ้นเข้าไปทันที

!!!

“ขอบใจนะ ฉันขอเป่าผมแป๊บเดียว เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”