กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 บัญชีของท่านพี่ข้า
ซานเหนียงเก็บห่อผ้าเรียบร้อย เมื่อหันกลับมาก็เห็นชายหนุ่มที่นอนหมดสติมาหลายวันกำลังลงจากเตียงเดินไปมา
เพียงแต่ดวงตายังคงปิดสนิท ฝีเท้าเบาหวิวราวกับภูตผี
ซานเหนียง: “...”
ห่อผ้าในมือของนางร่วงหล่นลงพื้นดังแปะ นัยน์ตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นิ้วที่ชี้ไปยังหลี่เถี่ยจู้สั่นระริกไม่หยุด
“เขา...เขา...”
“อ้อ เขาหลับนานเกินไปแล้ว เลยนึกอยากลุกขึ้นมาเดินเล่นบ้างน่ะ”
เจียงอินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงความนัย
มิเช่นนั้นจะให้ทำอย่างไร จะให้นางลากเขาบินไปหรือ?