เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 109 เจ้าสามารถไปที่อำเภอเถาฮวา……
บนโต๊ะวางไว้ด้วยตั๋วเงินจำนวนหนึ่งพันตำลึงเต็ม ๆ!
นางเก็บหอมรอมริบมาหลายปีก็เพิ่งจะได้เงินเพียงไม่กี่ตำลึง ทว่าที่ตรงนี้กลับมีถึงหนึ่งพันตำลึง!
ซานเหนียงดวงตาเป็นประกาย มือเอื้อมไปลูบไล้ตั๋วเงินครั้งแล้วครั้งเล่า พลางส่งเสียงหัวเราะโง่เขลาออกมา
“แม่นาง เงินพวกนี้ให้ข้าจริงหรือ?”
ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้ตอนนางบอกว่ายี่สิบตำลึง แม่นางน้อยผู้นี้ถึงได้ประหลาดใจนัก ที่แท้นางเรียกน้อยไปนี่เอง!
แต่ว่านางเพียงแค่พาบุรุษผู้นี้กลับมา ทั้งยังไม่ได้ใช้โอสถดี ๆ อะไรให้เขาเลย เงินจำนวนนี้ในมือนางจึงรู้สึกร้อนรุ่มยิ่งนัก
เจียงอินพยักหน้า “เจ้าช่วยเขาไว้ เขาสำคัญมาก เงินหนึ่งพันตำลึงนับว่าไม่มากเลย”
เศษเสี้ยวของเซินเทียนคั่วถูกมอบออกมาอย่างง่ายดาย ความปรารถนาเดียวของเขาก็คือการได้พบผู้ใต้บังคับบัญชา