ตอนที่ 398 เซวียผิงไฉ

ตอนที่ 398 เซวียผิงไฉ

ห่างออกไปหลายสิบลี้ ในวัดร้างแห่งหนึ่ง

ก่อด้วยอิฐเขียวมุงกระเบื้องดำ ไม่รู้ว่าผ่านแดดผ่านฝนมานานกี่ปีแล้ว

บันไดหินหน้าประตูมีตะไคร่น้ำขึ้นเต็ม กำแพงลานวัดปูนขาวหลุดร่อน กระเบื้องบนหลังคาวัดก็แตกหักไปเกินครึ่ง

แต่ข้างในวัดกลับปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน

เศษอิฐกระเบื้องที่แตกหักถูกกวาดไปกองไว้ตรงมุมห้อง ฝุ่นบนโต๊ะบูชาก็ถูกเช็ดจนเกลี้ยง

เบาะรองนั่งสานสองสามอันวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนพื้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเบาะตรงกลาง

เขาดูอายุยี่สิบต้นๆ หน้าตาหมดจด สวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวนวล ชายเสื้อปักลวดลายกลมกลืน ปกเสื้อขลิบเงิน

สวมกวานหยกบนศีรษะ เนื้อหยกดูนวลเนียนใสกระจ่าง