กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 167 ตกลงแล้ว! ข้าจะเป็นคนต้อนรับเจ้าเอง
บนระเบียงทางเดิน นางหวังตบหน้าอกอวบอั๋นของตัวเอง หัวใจเต้นตึกตักแรงเหลือเกิน
เร้าใจชะมัด
ความรู้สึกแบบนี้ เร้าใจยิ่งกว่าเมื่อกี้ตอนอยู่ในถังไม้อีก
นางมองหิมะเกล็ดใหญ่ที่โปรยปรายอยู่ในลานบ้าน จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้เกิดใหม่
ราวกับหิมะครั้งนี้ชะล้างความอัดอั้นและความเหงาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของนางจนหมดสิ้น ทำให้นางทั้งคนอ่อนเยาว์ลงสิบปี
ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสของการเป็นผู้หญิงอีกครั้ง ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษจริง ๆ
ตอนนี้นางหวังเพิ่งจะสามสิบต้น ๆ แถมดูแลตัวเองมาอย่างดี ผิวขาวเนียนและสัมผัสไม่ด้อยไปกว่าสาวสิบแปดเลย