ตอนที่ 165 แม่นางหวังมาหาถึงที่

ตอนที่ 165 แม่นางหวังมาหาถึงที่

วันที่สี่

เป็นจริงอย่างที่ผู้เฒ่าเฟ่ยบอกไว้ หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักราวกับขนนก

หิมะตกหนักมากจนมืดฟ้ามัวดิน คลุมอำเภอซื่อสุ่ยทั้งเมืองไว้ใต้ผืนสีขาวโพลน

บนถนนมีหิมะทับถมกันหนาเตอะ ถ้าไม่มีคนคอยเก็บกวาดก็คงท่วมสูงมิดหน้าแข้ง

หิมะตกอยู่ทั้งวัน จนกระทั่งตกดึกถึงค่อยๆ ซาลง

หิมะรอบนี้ สวยงามราวกับภาพวาด

ยอดเขาชิงหยางที่อยู่ไกลตาและหลังคาบ้านเรือนใกล้ๆ ล้วนถูกห่มคลุมด้วยสีขาวบริสุทธิ์

แสงจันทร์ส่องกระทบผืนหิมะ สะท้อนประกายวิบวับ ส่องให้ทั่วทั้งเมืองสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

หลินเฟิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองทัศนียภาพหิมะด้านนอก ในใจรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก