ตอนที่ 164 ทะยานสู่เวหา ข้ามพ้นจุดสูงสุด

ตอนที่ 164 ทะยานสู่เวหา ข้ามพ้นจุดสูงสุด

ความมืดโรยตัวลงมา รอบเรือนเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

หลินเฟิงกับหลิ่วหรูเยียนนั่งประจันหน้ากัน บนโต๊ะมีกับข้าวสองสามจานและสุราอุ่นหนึ่งกา

เปลวเทียนไหวระริกส่องให้พวงแก้มของหลิ่วหรูเยียนซับสีเลือดฝาดจางๆ ดวงตาคู่สวยดั่งดอกท้อคู่นั้นดูฉ่ำหวานเย้ายวนใจยิ่งขึ้นใต้แสงไฟ

พอกินข้าวเสร็จ หลินเฟิงก็วางตะเกียบลงแล้วทอดสายตามองดวงหน้างดงามที่อยู่ตรงข้าม

หลิ่วหรูเยียนถูกเขามองจนทำตัวไม่ถูก นางก้มหน้าเก็บถ้วยชามพลางเอ่ยเสียงแผ่ว “มองอะไรกันเล่า...”

หลินเฟิงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังนาง ก่อนจะยื่นแขนสวมกอดเอวคอดเอาไว้

ร่างของหลิ่วหรูเยียนชะงักเกร็งไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ อ่อนระทวยลง

นางรับรู้ได้ถึงไออุ่นและกลิ่นอายคุ้นเคยจากแผ่นอกด้านหลัง หัวใจจึงอดเต้นระรัวขึ้นมาไม่ได้