ตอนที่ 32 จวิ้นจู่ที่ถูกขู่จนร้องไห้

ตอนที่ 32 จวิ้นจู่ที่ถูกขู่จนร้องไห้

หลินเฟิงไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด

เขามาถึงเรือนร้างอย่างรวดเร็ว ขยับของที่ใช้กลบห้องใต้ดินออกอย่างชำนาญ ถือตะเกียงน้ำมันดวงเล็กที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ลงไปตามบันไดไม้

ในห้องใต้ดิน กลิ่นเหม็นอับหนักกว่าเดิม ถุงป่านที่มุมห้องนิ่งสนิทไม่ขยับเลย

หลินเฟิงใจกระตุกนิด ๆ รีบเดินไป เรียกเบา ๆ ว่า “เฮ้ กินข้าวได้แล้ว”

ถุงป่านยังไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น

หลินเฟิงขมวดคิ้ว ค่อย ๆ แก้ปมเชือกที่ปากถุง ดึงถุงป่านลงมาหน่อยหนึ่ง

เห็นซูชิงเสวี่ยขดตัวอยู่ในนั้น หน้าซีดราวกับกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตก

ผมยุ่งติดอยู่ที่หน้าผาก ดวงตาที่เคยสว่างสดใสน่ามองกลับมืดหม่น เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความหิวโหย

และ...ความโกรธที่ลุกโชนขึ้นทันทีที่เห็นหลินเฟิง กับความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก