ตอนที่ 7 มีคนขวางทาง ไม่เว้นสักคน

ตอนที่ 7 มีคนขวางทาง ไม่เว้นสักคน

ฟ้ายังไม่สว่าง หนาวน้ำค้างลงหนัก

หลินเฟิงกระชับชุดพรานผ้าหยาบบนตัว แล้วตรวจอุปกรณ์อีกรอบ

เขาหันไปมองเงาลาง ๆ ของบ้านตัวเองที่ท้ายหมู่บ้านเป็นครั้งสุดท้าย สูดอากาศเย็นเฉียบเข้าปอดลึก ๆ แล้วหันหลังก้าวเข้าไปในป่าเก่าที่ทอดไปสู่ป่าลึก

ฝีเท้าของหลินเฟิงเบาและมั่นคง ลมหายใจยาวต่อเนื่องที่เคล็ดวิชาวสันต์นิรันดร์มอบให้ทำให้เขารักษาจังหวะได้แม้ต้องแบกของเดินไกล หูตาก็ไวขึ้นกว่าแต่ก่อน

เขาสังเกตรอบตัวอย่างระวัง ทั้งคอยระวังสัตว์ร้ายที่อาจโผล่มา และคอยดูร่องรอยแปลก ๆ ที่พบเมื่อวาน

แต่ยังไม่ทันเข้าไปลึกเท่าไร พอถึงเขตที่ชาวบ้านเคยไปมา เงาคนหลายคนก็เดินโผล่ออกมาจากหมอกข้างหน้า ขวางทางไว้

มีด้วยกันห้าคน ใส่เสื้อผ้าสั้นสีปน ๆ กัน เอวห้อยเหล็กแทงแหวกวารี กระบองสั้นและของทำนองนั้น

สีหน้าทุกคนไม่เป็นมิตร แววตาเผยความเจ้าเล่ห์และดุร้ายแบบพวกนักเลงข้างถนน

หัวหน้าคือชายหน้าแผลเป็น กอดอกมองหลินเฟิงด้วยหางตา