กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 4 ไล่ล่าแพะป่า
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่
หลินเฟิงยืนอยู่ในลานบ้านแล้ว ปรับลมหายใจช้า ๆ ตามวิธีที่หลิ่วหรูเยียนสอนเมื่อคืน
ลมหายใจเข้าออก หน้าอกกับท้องขยับขึ้นลงเล็กน้อย จิตใจสงบนิ่ง พยายามจับความรู้สึกของลมปราณที่ลึกซึ้งจนบรรยายยาก
นี่คือ“เคล็ดวิชาวสันต์นิรันดร์”
เมื่อคืน หลิ่วหรูเยียนหยิบสมุดคัดลอกเล่มหนึ่งที่กระดาษเหลืองกรอบและมุมขาดสึกออกมาจากช่องซ่อนในหีบสินสอด สีหน้าของนางซับซ้อน
“เอ้อร์หลาง นี่คือ“เคล็ดวิชาวสันต์นิรันดร์”ที่ปู่ของข้าสืบทอดไว้”
แสงเทียนสั่นไหว สะท้อนใบหน้าด้านข้างที่ก้มต่ำของนาง
“บรรพบุรุษของข้ารักษาโรคมาหลายชั่วอายุคน วิชานี้ไม่ใช่ศาสตร์สังหารเพื่อเอาชนะศัตรู แต่เป็นวิธีนำลมปราณของหมอ บำรุงลมปราณ เสริมรากฐานและยืดอายุ”
ปู่บอกว่า ฝึกนาน ๆ จะทำให้กระดูกและกล้ามเนื้อแข็งแรง ปรับสมดุลพลังเลือดลม เป็นประโยชน์ต่อวิชาแพทย์มาก