กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ห้องมืดสีแดงทั้งอับทึบและสลัว แต่มีเพียงในสถานที่ที่ไม่อาจพบแสงแห่งนี้ พวกเขาจึงจะผ่อนคลายได้เล็กน้อย และเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา
“นี่คือผีเสื้อ ส่วนคนนี้ก็คือฉัน” หลินหมิ่นอวี้ชี้ไปยังภาพหนึ่งบนฟิล์ม ดวงตาเป็นประกาย “ช่วยล้างออกมาแล้วขยายให้ฉันหน่อย”
“อาไท่” พยักหน้า พลางมองเธอด้วยดวงตาใสกระจ่าง
“ฉันจะต้มน้ำหน่อย” ประตูห้องมืดเปิดออก ทหารหูข้างหนึ่งถือกาน้ำเดินเข้ามา เขามองสถานที่ที่คอยปกป้องชีวิตของพวกเขาแห่งนี้อย่างระมัดระวัง
จากนั้นแววตาของเขาก็พลันหยุดนิ่ง สีหน้าคลุ้มคลั่ง ก่อนพุ่งเข้ามาฉีกทึ้งรูปถ่าย
“นี่คือน้องชายของฉัน! น้องชายเพียงคนเดียวของฉัน!!!”
“เมื่อครู่ยังพอทำใจได้อยู่เลย รอยยิ้มของฉันก็ค่อย ๆ หุบลงไปแล้ว!”