กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
น่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้!
ซูถังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนปิดโทรศัพท์มือถือด้วยความไม่อยากมองต่อ
เพี้ยนเกินไปแล้ว เพี้ยนเกินไปจริง ๆ!
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าความตามใจของฮ่องเต้นั้น แค่จูงหมาสักตัวมาก็ยังตั้งให้เป็นฮ่องเต้ได้เลย!
ซูถังมองเวลา ตอนนี้บ่าย 3 โมงครึ่ง
เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมงกว่าจะเลิกงาน
พลังงานอารยธรรมยังเหลือ 18.7
งั้นดูหนังสักเรื่องดีไหม?
ห้องเล็ก ๆ ทั้งห้องที่ซูถังอยู่ปิดมิดชิดมาก แถมยังเก็บเสียงได้ดี มีทั้งของกินของดื่ม และยังมีภาพฉายพอดี นี่ไม่ใช่โรงภาพยนตร์ธรรมชาติหรอกหรือ?
ดวงตาของซูถังเป็นประกาย เธอมองไปยังถูหงที่กำลังเช็ดเหงื่อเงียบ ๆ อย่างลองเชิง “หัวหน้าสำนักงาน ฉันดูหนังได้ไหม?”