กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทเพลงขับขานถึงงานเลี้ยงที่แขกเหรื่อกำลังรื่นเริง เสียงชนจอกลับหยุดลงฉับพลัน
จงมองดูเขา น้ำตาโลหิตสองสายร่วงหล่นสู่พื้นดิน
จงมองดูเขา แม้ตัวสั่นเทา หัวใจก็ยังหวาดผวา
คนตาบอดใจมืดบอดสนิท กลับได้ครองคู่กับดอกบัวเคียงก้าน
และยังได้ครองคู่กับกิ่งไม้เกี่ยวกิ่งนั้น
สายลมอึมครึมกลายเป็นพาหนะ พัดพากลับคืนสู่โลงศพ
มื้ออิ่มหนำนี้จะต้องทนรับไปอีกนานเท่าไร
สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคือดวงตาของมนุษย์ทั้งหลายที่เปี่ยมด้วยความโลภ
“อ๊ากกกก! ช่วยด้วย! เสียงสุดท้ายนั่นทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจสุด ๆ เลย!”
“รู้สึกเหมือนประโยคสุดท้ายดึงดวงจิตของฉันออกไปเลย [หวาดกลัว]”