เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จำแลงกายเดินทางอย่างซิ่วไฉในทิวเขาสายน้ำโดยไม่คิดสิ่งใด
จำแลงกายริมทะเลสาบฉินหวยบทเพลงยอดคณิกานางขับร้อง”
ภาพจำลองของสมองกลอัจฉริยะปรากฏขึ้น ชายสวมเสื้อคลุมยาวผู้กอดตำราเดินอยู่ท่ามกลางทิวเขาสายน้ำ ภาพตัดไปเป็นฉากความฟุ่มเฟือยหรูหราของหอฝานที่เคยจำลองไว้ก่อนหน้านี้ หญิงงามคนหนึ่งเผยอริมฝีปากแดงร้องเพลง
“นี่หมายความว่ายังไง? ทำไมถึงกลายเป็นทั้งซิ่วไฉและยอดคณิกานางขับร้อง?”
“จะว่าไปแล้ว หอฝานที่สมองกลอัจฉริยะจำลองขึ้นมานี่ประณีตจริง ๆ”
“สวยมากจริง ๆ ทำให้หอฝานเป็นสถานที่จริงได้ไหม? อย่ามัวแต่สร้างอะไรแปลก ๆ อยู่ทุกวัน”
“ของแปลก ๆ ที่คนข้างบนพูดถึง หมายถึงอะไร?”
“โอ้ ไม่มีอะไรหรอก ดีมากเลย แนะนำให้ไปดูสักครั้ง งดงามตระการตา ผลงานสร้างสรรค์ระดับสำริด (ยิ้ม)”
“เกือบไปแล้ว เกือบเผลอพูดออกมาใช่ไหม?”
“ฉันรู้จักนางขับร้อง ส่วนซิ่วไฉจำได้ลาง ๆ ว่าน่าจะเกี่ยวกับการเรียน แล้วคำว่ายอดคณิกาคืออะไร?”