เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มุมกล้องเปลี่ยนไป ไท่สื่อจ้งเดินไปข้างหน้า 2 ก้าว เห็นพี่น้องของตนนอนอยู่ด้วยกันตรงมุมหนึ่ง จึงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
แต่เขาไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้แสดงความเศร้าโศกใด ๆ ออกมา กลับเดินไปด้านข้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง หยิบพู่กันขึ้นมา ขยับเปลี่ยนเป็นท่าทางที่สบาย แล้วเขียนลงบนแผ่นไม้ไผ่
ชุยจู้อยู่ห่างออกไป จ้องเขาไม่วางตา เมื่อเห็นไท่สื่อจ้งเขียนเสร็จ ก็ถามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมว่า “เขียนว่าอย่างไร? อ่าน!”
“เดี๋ยวนะ ท่าทีแบบนี้ มันไม่ชอบมาพากล!”
“มั่นใจแล้ว ต้องเขียนประโยคเดิมที่คุ้นเคยนั่นแน่นอน!”
“ฤดูร้อน เดือนห้า วันอี่ไฮ่ ชุยจู้สังหารเจ้านายของตน!”
“ฤดูร้อน เดือนห้า วันอี่ไฮ่ ชุยจู้สังหารเจ้านายของตน” ไท่สื่อจ้งยกแผ่นไม้ไผ่ขึ้น อ่านเน้นชัดทีละคำ เมื่ออ่านจบก็ไม่รอให้ชุยจู้แย่งไป โยนแผ่นไม้ไผ่ทิ้งทันทีแล้วหันหน้าไปอีกทาง