เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เงาดำแผ่คลุมกองแผ่นไม้ไผ่ ราวกับกำลังบอกกับโลกว่า ประวัติศาสตร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเช่นนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“เจ้าเป็นใคร” ชุยจู้ถามด้วยเสียงเย็น
“น้องชายคนที่สาม ไท่สื่อซู!” ผู้มาใหม่ตอบอย่างหนักแน่นก้องกังวาน เสียงสะท้อนก้องอยู่ในห้อง ราวกับเสียงสะท้อนของประวัติศาสตร์ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ไท่สื่อซูเดินกร่างจากประตูมาถึงศพของพี่ชาย หยุดชะงักครู่หนึ่ง แล้วนั่งลงบนที่ที่พี่ชายเคยนั่ง หยิบพู่กันของพี่ชายขึ้นมา วาดเขียนต่อบนแผ่นไม้ไผ่”
“ไม่ใช่สิ เขาเดินกร่างผ่านไปแบบนั้นเลยเหรอ”
“เขาไม่มีความรู้สึกหรือไง ทำไมเขามองพี่ชายแค่แวบเดียวแล้วก็ไม่สนใจเลย”
“คนปกติไม่ควรจะร้องไห้เหรอ”
“เขาจะเขียนอะไร”
“คห.บน ดูสีหน้าเขาแล้ว คงเขียนสิ่งที่เหมือนกับพี่ชายเขา”
“ไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัวตายเหรอ”