เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูถังดูอย่างสนุกสุด ๆ แต่พอหันไปเห็นคอมเมนต์พวกนี้ ความจำจากตำราในหนังสือก็ผุดขึ้นมา ทันใดนั้นก็แค้นจนคันฟัน “ไอ้พวกคนญี่ปุ่นบัดซบ ลูกที่เกิดมากินขี้เลย!”
ชิวซูซูกับเหอซินซินเล่นกันจนพอแล้ว ก็เข้ามาเกาะแกะข้าง ๆ ซูถัง มองซูถังตาละห้อยอยู่อย่างนั้น เหมือนลูกหมา 2 ตัวที่เล่นจนหนำใจแล้ว เหนื่อยจนหมอบลงด้วยกันแลบลิ้น
ความหงุดหงิดของซูถังก็หายไปกว่าครึ่งในทันที ในใจถึงกับผุดความรู้สึกเป็นแม่ผู้ใจดีที่มีทั้งลูกชายลูกสาวจนครบ ซูถังตกใจจนส่ายหัวทันที พยายามสลัดความคิดประหลาดนั้นออกไป
ความคิดประหลาด ออกไปให้ไกลเลยนะ!
ทั้งสองไม่เข้าใจว่าทำไมซูถังจู่ ๆ ก็เริ่มส่ายหัว แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะยังไงซูถังก็แปลก ๆ แบบนี้อยู่เสมอ เฮ้อ ก็ได้แต่ทำใจยอมรับเธอไป ใครใช้ให้พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดกันล่ะ? (เอามือเท้าสะเอวอย่างภูมิใจ)
ซูถังรีบปัดไปดูวิดีโอถัดไป หวังว่าวิดีโอจะช่วยล้างสมองเธอให้ความคิดประหลาดนี้หายไป